دستنوشته های شخصی

وبلاگ جدید

pushe — Sun, 22 Jun 2008 21:37:23 GMT

به اطلاع عزیزان می رساند:

بنده چند وقتی هست که یک وبلاگ راه انداختم و مدت یک هفته هست که توش مطلب میذارم.

تمشک

www.tameshk.ir

نفرین به این زندگی

pushe — Sun, 04 May 2008 20:05:31 GMT

(چون اين مطلب رو از سر عصبانيت نوشتم احتمالا فكري هم پشتش نيست!)

هرچند كه تو اين ايران خراب شده نميشه به هيچ آماري (شركت در انتخابات، تعداد آراء، آمارهاي ثبت احوال، وزارت بهداشت و ...) اعتماد كرد، اما به هرحال اين آمارها زِري هست كه آقايون مي‌زنند و براي ما قابل احترام و ... هست!

يكي از همين آمارها نشون ميده كه 12 درصد از زوج‌هاي اين ايران خاك بر سر نازا (نابارور) هستند.

با وجود اين كه اظهار نظر يكطرفه تا حدودي بي‌انصافيه، امامن به سهم خودم بدم نمياد كه يكي از همين 12 درصد باشم.

چراوقتي نمي‌تونيم بچه خودمونو جوري كه درست هست يا اون جوري كه خودمون دوست داريم تربيت كنيم، چرا وقتي نمي‌تونيم خواسته‌هاي اون‌ها رو برآورده كنيم، چرا وقتي قراره اون رو سگ هم حساب نكنيم، براي لذت خودمون يا براي اين كه مردم […] از سر دلسوزي، تمسخر و غالبا از سر حماقت، نگن "فلاني بچه‌اش نمي‌شه!" چهارتا بچه قد و نيم قد پس بندازيم كه دو روز ديگه همون بچه‌ها لعن و نفرينمون كنن!؟

بچه‌تر كه بودم با خودم فكر مي‌كردم اين بشر چقدر ظالمه كه حيوونارو زنداني مي‌كنه و مي‌كشه و مي‌خوره!

كمي كه بزرگتر شدم با اين نكته كنار اومدم كه قانون جنگله ديگه! بايد بخوري تا زنده بموني و در رفاه باشي.

بعدش اين به ذهنم رسيد كه اين بشر چقدر ظالمه كه به كشورهاي ديگه حمله مي‌كنه و هم نوع خودشو ميكشه!

شايد توجيه اين نكته هم اين باشه كه قانون جنگله ديگه، بايد بكشي تا زنده بموني و در رفاه باشي.

حالا به اين نكته رسيدم كه يكي ديگه از مصاديق اثبات ظالم بودن بشر همين بچه‌دار شدنه!

كشتن حيوون براي زنده موندنه، كشتن آدم براي كسب قدرته، اما تباه كردن يك آدم كه از گوشت و پوست و خون خودمونه چه لذتي داره!؟

پ.ن/ جمعه كه براي گذروندن آخرين روز از دوره امداد باليني به بيمارستان رفته بودم، دوتا خانوم يه فاصله نيم ساعت از هم اومدن براي انجام IVF.

يكيشون مي‌گفت اينقدر براي بچه دار شدن دارو‌هاي هورموني مصرف كردم كه همه بدنم ورم داره! اون يكي هم كه يك بچه 12 ساله داشت و براي دومي داشت خودشو به آب و آتيش مي‌زد!!!

سه روز تنها، بدون همراه

pushe — Thu, 17 Apr 2008 07:14:06 GMT

امون از وختي كه آدم اسير تكنولوجي بشه و اين تكنو لوجي يه گوشه از زندگي اين بشر دو پا رو بگيره.

البته فقط اين تيكنولوجي همه بد بختي آدما نيس، يه وختايي هستش كه آدم از مشكلات كوچيك كلافه ميشه.

... عارضم به خدمتتون كه يكي از روزهايي كه مشرف شده بودم خونه پدر خانومم اينا، گوشي تيليفون همراهِ موبايلم اونجا جا موندش. براي اينه تماس‌هايي كه بام مي‌گيرن براشون مزاحمت ايجاد نكنه گفتم كه خاموشش كنن.

اتفاقا فرداي اون روز قرار بود كه منو احمد ماشين ممدمونو ببريم گارانتي.

صبح كه شد از خونه به احمد زنگ زدم و هماهنگ كرديم.

قرار بود احمد ماسين ممدو بياره، كه مطابق معمول باك بنزين ماشين خالي بود و منم موتورمو بيارم كه از نمايندگي باهاش بريم شركت.

احمد اومد دم خونه، سوئيچ و كارت سوخت موتورمو از پنجره براش انداختم پايين و گفتم تو برو بنزين بزن تا منم خودمو تو پمپ بنزين برسونم بهت. (غافل از اين كه من براي كارتم رمز گذاشتم و اون ...!)

ناچاراً رفتم تو پمپ بنزيني كه توي مسير بود و چند ديقه منتظر موندم ولي خبري نشد. كمي جلوتر رفتم و يه تلفن كارتي به چشمم خورد.

كلي خركيف شدم

كارتي رو كه از زمان طفوليت به همراهم داشتم در سوراخ تلفن فرو كردم اما انگار كارت من مال زماني بود كه تلفن‌ها سكه اي بود، هرچي قسم و آيه و خواهش و... بلد بودم با اون تلفن زرد يا شايدم سبز رنگ درميون گذاشتم اما اونم مثل آدما فقط پول رو مي‌شناخت.

(در اين دو دهه كه از عمرش ميگذشت 1400 تومن توش مونده بود!)

افسرده ولي با اميد به آينده به سمت نمايندگي راه افتادم.

جلوي نمايندگي منتظر احمد موندم. يه رُب، بيس ديقه، نيم ساعت، ولي احمد نيومد. رفتم تو مغازه اي كه جنب نمايندگي بود و گفتم "سلام؛ ببخشيد كه اول صبح مزاحمتون مي‌شم، مي تونم يه تلفن بزنم؟"

آقاهه با نامردي تمام گفت تلفن نداريم. (انگار من كورم و دوتا تلفن روي ميزشو نمي‌بينم.)

بازم كمي صبر كردم، اين بار به يكي ديگه از مغازه‌ها رفتم. اين دفه يارو گفت من شاگرد مغازه‌ام، برو از صاحبش اجازه بگير.

صاحب مغازه اول OK‌ داد، بعد گفت فقط موبايل نباشه.

نا اميدانه گفتم اتفاقا موبايله. بعد گوشي خودشو درآورد و گفت بيا با اين زنگ بزن.

با احمد تماس گرفتم و رمز رو دادم بهش، بعد از نيم ساعت سر و كله‌اش پيدا شد.

و اما بعد ...

دو تايي رفتيم ماشينو تحويل بديم، كمي در صف ماشينا ايستاديم.

جلوي در كه رسيديم آقاهه گفت: "اين نمايندگي اختصاصي زانتياست..."

نمي دونم پاهامون آب رفته بود يا دستامون كش اومده بود!؟ فقط مي‌دونم كه دست از پا درازتر به سمت يه نمايندگي ديگه رفتيم و تا ماشينو تحويل داديم و رفتيم فتيم محل كار، ساعت شده بود 10:30

آخر الامر تو اين 3 – 4 روزي كه گوشيم خونه آقا سيد (پدر خانوممو ميگم) جا مونده بود مكافات و مصيبت و مشقت‌ها كشيدم كه مپرس.

خدمت صادقانه بخوره تو كمرت!

pushe — Mon, 18 Feb 2008 20:49:23 GMT

يه بار بعد از ساعت اداري موندم تو سازمان و تا ساعت 1 نصفه شب بكوب كار كردم.

به خاطر دو زار و ده شاهيش نبود، انصافا هم فعاليت اضافي بود و ...

فرداي اون روز يه مقدار كلاسم دير شد و همينجوري يلخي موتورمو گذاشتم تو پياده رو و قفل كردم، از كلاس كه بيرون اومدم كلاه كاسكت و دستكشمو كه روي فرمون موتور بلند كرده بودن!

خلاصه يه دفه كه تا بوق سگ مونديم، بيس تومن رفت تو پاچمون!!!

فردا، (در واقع چند ساعت ديگه از امروز)، درگير برگزاري اولين كنگره بين المللي دامپزشكي طيور هستيم.

الان يه ذره سرم خلوت شده، تو اين سازمان كوفتي هنوز بهم شام ندادن!

البته ديگه كسي نمونده كه بخواد شامي هم در كار باشه. اينقدر چاي خوردم كه تا تو چشام اومده.

كيه كه قدر بدونه!!!؟؟؟

ديگه ارزش نداره تا خونه برم و فردا دوباره برگردم به اين خراب شده، باس شب همينجا لالا كنم.

مي‌ترسم دوباره فردا خدا بذاره تو كاسه‌ام كه تا الان موندم! يا شايدم بگه خدمت صادقانه بخوره تو كمرت!

رفع تكليف

pushe — Fri, 11 Jan 2008 11:41:18 GMT

در نخستين روز از هفته‌اي كه امروز آخرين روزشه، پدر خانومم كه باز به زيارت خونه خدا مشرف شده بود از سفر حج برگشت.

يكي دو روز بعدش نماز مغرب كه تموم شد كم كم سر و كله خوديا پيدا شد و جمع خوديا جمع بود.

بعد از پذيرايي مهمونا نوبت شام رسيد.

اما يهويي وسطاي شام برق رفت، بعضيا زود خداحافظي كردن و محفل رو ترك كردن! (حالا مونده تا ببينيم به كجاها و چه چيزايي شبيخون زدن!!!)

از اونجايي كه ظاهرا فشار گاز كم بود روشنايي‌ها جون روشن كردن فضا رو نداشتن و به چندتا شمع بسنده كرديم.

در اين بين حاجي (ابوي بنده) شيطنتش گل كرد واثبات كرد كه دست كمي از فرزند خلفش (پوشه) نداره! به من گفت ببين الان همه بچه‌هارو اغفال مي كنم!

بعد يه تيكه پوست پرتقال رو برداشت و الكلش رو ريخت به شعله يكي از شمع‌ها و همه بچه ها چند برابر شدن شعله شمع رو ديدن و ...

در طرفه‌العيني ويروش پوست پرتقال در بين بچه‌ها شايع شد و كلي سر و صدا راه افتاد.

چند روز پيش مامانمو برده بودم بيرون، در راه برگشت به منزل، آقا پليسه جلومو گرفت!

علت رو ازش پرسيدم، گفت: كمربندت بازه!

ديدم راست ميگه و پر رويي نكردم، فقط بهش گفتم خوبه كه كمربندم بازه، اگه زيپم باز بود چقدر جريمه مي‌كردي!!!؟

------------------------------****----------------------------

امشب برفي كه اومده بود آدمو ياد ماسه بادي هاي كنار دريا مي‌انداخت.

بعد از هيئت برگشتيم شهرك و هوس كرديم يه كم با هم برف بازي كنيم.

اول كه پارو آورديم و يه كوه برفي تو محوطه درست كرديم ولي ديديم كه كاري بيهوده‌اي كرديم.

بعدش يه ذره با برف زديم تو سر و كله هم، حسين هم دامادشونو كه تازه به جمع خونوادشون اضافه شده بود به ما معرفي كرد و ما هم با برف از اون استقبال كرديم.

حديود يك ساعت تو برفا دوييديم و برف بازي كرديدم. هر بار كه نشستم و پاشدم، چند سانتي متر اسپيلت جديدم جر خورد.

وقتي اومدم خونه ديدم كه بيشتر از يك وجب جر خورده!!!

با خودم فكر كردم كه اگه اون پام نبود شايد خودم...!!!

اینم از مشهد رفتن امسال من

pushe — Sat, 15 Sep 2007 08:17:01 GMT

چند روز پيش منزل بهاتفاق ساير اهل منزل (منهاي ابوي منزل اينا كه مكه تشريف بردن) مشرف شدن پابوس امام رضا (ع)

كلي به من اصرار كردن كه باشون برم، ولي من راضي نشدم كه برم. من تو اين تهران غريب موندم.

چهارشنبه بود كه يه نداي آسموني گفت: هوي! با توام، مگه كَري!؟

يهو چرتم پاره شد گفتم چيه باز چته تو وقت اداري مزاحم چرت زدن من ميشي؟

ندا گفت به جاي اينكه تو محيط اداري چرت بزني ، بعد از ساعت اداري تو هم برو مشهد.

منم كه تو هپروت بودم با اين كه نفهميدم چي چي گفت، ولي از طرز بيانش فهميدم كه چرند و پرند نگفته، با خودم گفتم ايول ندا! براي يه بارم كه شده به حرف ندا گوش كردم.

با تمام قوا گذاشتم پشت كار و همه امور محموله رو به نحو احسن انجام دادم.

ساعت اداري كه تموم شد پريدم پشت موتور، چون بليط قطار، مطار گير نميومد يه راست رفتم ترمينال، موتورو فقل و زنجير كردم و پرواز به سمت مشهد.

صبح رسيدم مشهد، يه راست رفتم حرم، زيارت كردم و بعدش زنگ زدم به خانومم، بعد از احوال پرسي و ... گفت سلام برسون.

گفتم به كي؟

گفت خونتون كسي نيست!؟

گفتم نمي دونم، اما اگه مي‌خواي به امام رضا سلامتو مي‌رسونم.

حاج و واج و مبهوت گفت «اومدي مشهد!؟»...

خلاصه همه برنامه ريزي‌هاشونو به هم ريختم.

ضمنا براي بعد از ظهر همون روز بليط برگشت گرفتم كه برگردم تهران.

ساعت 3:30 رفتيم ترمينال كه سوار اتوبوس بشم اما زن ذليلي ايجاب كرد كه بليطمو عوض كنم و فرداش راهي تهران بشم.

پ.ن/ چون ماه رمضون بود ما بعد از هر اذان افطاري مي‌خورديم.

- تو مشهد انگاري هنوز ماه رمضون نرسيده بود!

پنجشنبه هنوز اذان مغرب رو نگفته بودن مردم خيرات شب جمعه پخش مي‌كردن و ملت هم نوش جان مي‌كردن!

- داخل حرم در قسمت‌هاي مختلف دستگاه بخور گذاشته بودن، ملت هم نمي‌دونم به چه نيتي روي بخار آبي كه از اونا خارج مي‌شد دست مي‌گرفتند و به صورتشون مي‌ماليدن و صلوات مي‌فرستادن!!!

در راه مانده

pushe — Wed, 25 Jul 2007 09:21:36 GMT

ساعت 11 شب بود كه از منزلِ منزل اينا عزم منزل خويشتن نمودم.

باك موتورم پر از خالي بود و هر لحظه امكان در راه ماندگي و ابن و السبيلي بود!

ترسون- لرزون راه افتادم كه خودمو برسونم به پمپ بنزين، اما انگاري حالگيري با بي بنرين موندم ختم نمي‌شد.

موتورم شروع كرد به ريپ زدن. از لوله اگزوزشم آتيش ميزد بيرون و واسه خودش سر و صدايي راه انداخته بود!

خودمو به پمپ بنزين رسوندم و خيالم از بابت بنزين راحت شد.

ساعت از 12گذشته بود كه به مناظر و مناطق آشنايي كه حكايت از نزديك شدن به محلمون بود رسيدم.

توي اون اوضاع هچل هفتِ بحراني و اون تاريكي شب، يه سرباز بدشانس تر از من داشت به طرف پادگانشون مي‌رفت، منو كه ديد دست بلد كرد كه سوارش كنم تا جايي كه هم مسير هستيم برسونمش!!!

از اون جايي كه من شديدا هم نوع دوست هستم سوارش كردم، (البته اول گفتم موتورم خرابه) حدود يه كيلومترو ريپ زنان گز كرديم كه ديگه عمر موتورم به سر اومد و به جرگه در راه ماندگان پيوستيم.

كمي با كاربرات و شيلنگ و برق و ... ور رفتيم، اما فايده نداشت، بالاجبار ورزش شبانگاهي شروع شد و از اونجا بود كه دوي ماراتون با موتور آغاز و به ثبت رسيد.

پ.ن/ اشكال موتورم از ترانزيستورش بود كه برق رو ضعيف مي‌رسوند.

لینک های وبلاگ من در غرفه وبلاگ نویسان مبارز

pushe — Sat, 19 May 2007 19:47:18 GMT

بعد از چندین ماه بال بال زدن (کمتر از یک سال) بالاخره ما هم دچار آنفلوآنزای مرغی شدیم و به قدقد افتادیم که داستانهای تلخ و شیرینش بماند برای بعد.

البته به موقعش شیرینی همتون محفوظه!

-------------

چند روزی هست که از برپایی نمایشگاه رسانه های دیجیتال میگذره.

قضیه غرفه گرفتن ماهم شده مثل اون یارو که یه نعل خر پیدا کرد و برای اون دنبال 3 تا نعل دیگه با یه خر می گشت!

صدرا رو هوا و سیریش گونه یه غرفه 24 متری گرفت. غرفه که مفت بود، حالا کاربری این غرفه مهم بودکه مارو مجبور کرد به خاطرش یه تشکل راه بندازیم، سایت مبارزین رو داشتیم اما...!!!

خلاصه خانه وبلاگ نویسان مبارز سر از تخم درآورد.

حالا یه غرفه داشتیم که اسم هم داشت.

اما بازم کامل نبود، غرفه دکور میخواست که باز متوسل شدیم به خاصیت چسبندگی و سیریش وار صدرا جان! دکور هم اوکی شد.

حالا می موند اصل کاری! خیر سرمون نمایشگاه رسانه های دیجیتال بود- اما موجودی ما از امکانات الکترونیکی و دیجیتال در دوتا دوربین دیجیتال و چند تا موبایل خلاصه می شد و از کامپیوتر خبری نبود.

به 1000 جا و 1000 نفر زنگ زدیم تا یه دونه سیستم زورکی جور کردیم.

خلاصه تا اینجاش که همه چی ردیفه!

اما در حاشیه این نمایشگاه داستان های دیگه ای هم هست.

مثلا: غروب که می شد، من و خانومم که سوار موتور میشدیم که بریم خونه، خدا سطل رحمت و نعمتشو رو سر ما چپه می کرد و ما دوتا تا خونه خیس خالی می شدیم.

مثلا بعدی: تو این چند روز تو غرفمون کلی جنگ و جدل داشتیم، سائل و مسئول بود که به خون ما تشنه میشد و از تشنگی جون میداد.

مثلا آخری که تا اینجا اتفاق افتاده اینه که کلی از لینک های وبلاگمو تو غرفه زیارت کردم.

یکیش مفتی بود که با خودمون همکاره- اویس و داداشش- گلپسر هم اومد و زیارتش کردیم- از همه مهم تر خانومم که هر روز با خودم میاد و از لینک های قدیمی هست و دوتایی اونجا کار عکس رو برای سایت انجام میدیم و در نهایت مختش اومد که من و خانوممو شرمنده خودش کرد و برامون یه هدیه هم آورد.

------------

پ.ن/ غرفه وبلاگ نویسان مبارز- سالن ۱۴- هرکی شیرینی می خواد تشریف بیاره در خدمت باشیم

بعضی وقتا از آسمون و زمین برات میاد

pushe — Tue, 08 May 2007 15:11:18 GMT

اصلا حس سر كار موندنو نداشتم، آخه يه ذره سرما خورده بودم.

از طرفي هم ساعت 8 شب رئيس سازمان با پروفسور محمد حافظ جلسه داشت و بايد عكس مي‌گرفتيم، از اون جايي كه سازمان ما يه دوربين به درد بخور توش پيدا نميشه همه عكسها رو خودم با دوربينم مي‌گيرم. نكته مهمتر اينه كه دوربينمو دست احد الناسي نميدم (البته به اونايي كه كار درست باشن یکی دو بار دوربينمو امانت دادم)

تا اينجاي كار نتيجه اخلاقي اينه كه مجبور بودم تا اون موقع شب بمونم تو سازمان.

از شانس قشنگ ما جلسه رو به ساعت 9 موكول كردن.

محل جلسه لابي هتل لاله بود، نزديكاي 9 كه شد عازم هتل لاله شديم. من با موتورم رفتم كه از اون ور گولّه برم خونه.

تو مسير ديدم كه فرمونه موتور ميزنه! نگاه كردم، ديدم پنچره.

وقتي رسيديم به هتل لاله موتورمو دادم به حجت (همه كاره سازمان) كه بره پنچريشو بگيره.

جلسه ساعت 10:30 تموم شد.

سوييچو از حجت گرفتمو سوار موتور شدم و به طرف سازمان راه افتادم كه كارتمو بزنم و برم خونه.

تو خيابون فلسطين بودم كه صداي تركيدن لاستيك بلند شد!

هنوز بقيه همكارا به سازمان نرسيده بودن، موتورو برم تو خيابون وصال، آپاراتي تعطيل شده بود. نزديكاي ساعت 11 بود كه موتورو همونجا قفل و زنجير كردم و راه منزل در پيش گرفتم...

امان از این جرائد زرد!

pushe — Thu, 03 May 2007 22:32:18 GMT

پیش درآمد:
استاد زرین کلک- گرافیست معروف- توی دانشکده هنر دانشگاه تهران، چادر از سر یکی از دانشجوهای محجبه برداشته بود که به تبع اون جلوی دانشگاه تهران تجمع اعتراض آمیز بچه حزب الهی ها به راه بود.

پیش از ظهر بود که صدرا بهم زنگ زد و منو از این تجمع با خبر کرد، منم بر حسب وظیفه رفتم و گزارش تصویری گرفتم و گذاشتیم رو سایت مبارزین.
بعد از تموم شدن تجمع بچه های صدا و سیما برای ته دیگش رسیدن و چون کسی از تجمع کننده ها نبود، مجبور شدن از عابرین و ... بگیرن!!!
بچه حزب الهی ها هم که این کار صدا و سیما رو دیدن حسابی شاکی شده بودن و یه کم با صدا و سیمایی ها درگیر شدن.
صدرا هم که سرش درد می کنه برای این زرد بازیا!با جانب داری از طیف حزب الهی ها، نه گذاشت، نه برداشت، همه ی ماوقع رو انعکاس داد توی سایت.

بعد از یکی دو ساعت از صدا و سیما به صدرا زنگ زدن که خبر رو بکشه پایین! اونم که عمرا زیر بار نرفت.
باز در کما تعجب بعد از یه ساعت ممد ما زنگ زد به صدرا که خبرو بیاره پایین.
حالا چرا ممد ما زنگ زده بود!؟
گزارش تصویری به اسم من رفته بود،صدا و سیما هم اسمو دیده بود و شماره ممد رو پیدا کرده بود!
و از طریق ممد صدرا رو کشف کرده بودن و خِر اونو چسبیده بودن.

حالا باز خوبه فقط همین خبرو رفته بودیم که اونجوری جنجالی شده بود.